જીવન ના રંગ
અવિનાશ ઉઠી ને ભાભી પાસે ગયો. ભાભી ઈચ્છત તો ટોવેલ તેને આપી શકત...પણ તેમણે તો અવિનાશ ને તેમની ખુરશી પાસે બેસાડી તેનું માથું લુછવા માંડ્યું.

અવિનાશ નો ચહેરો ભાભી ના ઉન્નત સ્તનો થી ફક્ત બે ઈંચ ની દુરી પર હતો. એ જરા પણ આગળ વધત તો તેનો ચહેરો ભાભી ના બંને ઉરોજો વચ્ચે ની ગલી માં ઘુસી જાત. અવિનાશ ઉત્તેજના થી થર થર કાંપી રહ્યો હતો. સારું હતું કે અવિનાશે આજે કાળું પેન્ટ પહેર્યું હતું નહીતર તેના કડક લન્ડ નો ઉભાર ભાભી ને સાફ દેખાઈ આવત. ભાભી ના પલળેલા શરીર માં થી આવતી પરસેવા મિશ્રિત પરફ્યુમ ની ગંધ અવિનાશ ને જાણે નશો કરાવી રહી હતી. ભાભી પણ આ નવા અનુભવ ને બહુ જ રસપૂર્વક માણી રહ્યા હતા. તેમને કલ્પના નહોતી કે આ કરવા માં આટલો બધો આનંદ આવશે.

રિયા ભાભી ઈચ્છત તો આ ઘટનાક્રમ ને ત્યાં જ અટકાવી ને પુરો કરી શકત. પણ આજે એ પોતાની આઝાદી નો પહેલો શ્વાસ એટલો બધો માણી રહ્યા હતા કે તેને એટલો જલ્દી પુરો કરવાની એમની કોઈ જ ઈચ્છા નહોતી.

“હું થોડી વાર ચેકપ ટેબલ પર આડી પડું છું અવિનાશ...” અવની બોલી

“હું પણ બહાર નજર નાખતી આવું ને જોઈ આવું વરસાદ કેટલો છે.” નેહા એ ઉભા થઇ ચેમ્બર નો દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર નીકળી.

એ દરમિયાન અવિનાશ નું માથું લુછી લીધા પછી રિયા ભાભી એ ટોવેલ અવિનાશ ને આપી કહ્યું “લે ને...મારી પીઠ જરા લુછી આપ...મારો હાથ ત્યાં સુધી નથી પહોચતો...!”

અવની એ ચેકપ ટેબલ નો પડદો પાડી દીધો હતો જેથી પ્રકાશ તેના ચહેરા પર ના આવે...અને નેહા તો ક્યારની જઈ ચુકી હતી.

આ તક નો લાભ લઇ અવિનાશ ઉભો થયો અને રિયા ભાભી ની પીઠ પાછળ પહોચી ગયો. ટોવેલ હાથો માં લઇ ધ્રુજતા ધ્રુજતા તેણે ભાભી ની ખુલ્લી પીઠ લુછવા માંડી. અવિનાશ ના હૃદય પુરા જોશ થી ધડકી રહ્યું હતું. ભાભી ની ગોરી ગોરી પીઠ થી લઇ તેમની સુરાહીદાર ગરદન સુધી નો બધો જ ભાગ એટલો આકર્ષક લાગતો હતો કે અવિનાશ ને થયું તેનો લન્ડ ગમે ત્યારે અન્ડરવેર ફાડી ને બહાર નીકળી આવશે.

રિયા ભાભી : “દિવસ ના કેટલા પેશન્ટ્સ આવે છે અવિનાશ?”

અવિનાશ : “૨૦-૨૫ તો ખરા જ...”

રિયા ભાભી : “આ પેલી બહાર ગઈ તેના જેવી ફટાક્ડીઓ પણ આવતી હશે...નહી..!”
અવિનાશ ને ધીરે ધીરે એ વાત ની પ્રતીતિ થવા લાગી કે ભાભી જે કઈ પણ કરી રહ્યા છે તે અનાયાસે તો નથી જ થઇ રહ્યું. ભાભી જાણી-બુઝી ને જ દરેક હરકત કરી રહ્યા છે.

અવિનાશ : “શું ભાભી તમેય? અમારા મેડીકલ વ્યવસાય માં...અને ખાસ કરી સ્ત્રી-રોગ નિષ્ણાંત પાસે તો બધા જ પ્રકાર ની છોકરીઓ-સ્ત્રીઓ આવતી જતી હોય છે...”

ભાભી એ ડોક અવિનાશ તરફ ફેરવી કહ્યું “થોડું નીચે કમર પર પણ લુછી નાખ. ભીના બ્લાઉઝ ના રેલા નીચે કમર પર થી ઉતારી ને અંદર જાય છે...”

અવિનાશ હવે નમી ને ભાભી ની ગોરી માંસલ વળાંકદાર કમર ને ધીરે ધીરે ટોવેલ થી ઘસી ને લુછવા લાગ્યો. અવિનાશ ની હાલત ખરાબ થઇ ગઈ હતી તે રિયા ભાભી ના ધ્યાન બહાર નહોતું. મનોમન તેમને ઊંડા સંતોષ ની લાગણી થતી હતી કે આ ઉંમરે પણ તે કોઈ ની હાલત ખરાબ કરી શકે તેવું શરીર સૌષ્ઠવ અને સૌન્દર્ય ધરાવે છે. મયંક ના ઉખડેલા વ્યવહાર એ જે ઘા પાડ્યા હતા..તેને આજ ની આ ઘટના ધીરે ધીરે મલમ લગાડી રહી હતી. એક અજબ ની શાતા અનુભવી રહ્યા હતા રિયા ભાભી આજે.

ભાભી ને મન માં થયું કે પોતાનો દિયર તો સ્ત્રીઓ નો ડોક્ટર હતો. રોજ અગણિત ચૂત અને સ્તનો નિહાળતો હશે. આ વિચાર આવતા તેમને પોતાના શરીર માં એક નવી જ ઉર્જા પ્રવાહિત થતી અનુભવી. એમણે જાણી જોઈ ને પોતાની એક આંગળી બ્લાઉઝ ની કિનારી થી અંદર નાખી બ્રા ખેંચી એડજસ્ટ કરી. અવિનાશ ને તે એવું પ્રતીત કરાવવા ઇચ્છતા હતા કે પલળેલા બ્લાઉઝ માં તે બહુ જ અસુવિધા અનુભવી રહ્યા હતા. ભાભી ની આ હરકત જોઈ અવિનાશ નો લન્ડ વીર્ય ની ૩-૪ બુંદ ટપકાવી બેઠો.

અવિનાશ ને થોડી વાર પહેલા નો નેહા સાથે નો જબરદસ્ત સંભોગ યાદ આવી ગયો. એટલું બધું વીર્ય છોડ્યું હતું ત્યારે કે હવે રાત સુધી લોડો ફરી ઉભો નહી થાય એવું લાગતું હતું અવિનાશ ને. પણ અહિયા તો રિયા ભાભી એ ખાલી પાલવ ઉંચો કરી લોડો તો ઉભો કરી જ દીધો...સાથે સાથે તેનું વીર્ય પણ ઓકાવી દીધું.

અવિનાશે મદહોશી માં કમર થી આગળ વધી ભાભી નું પેટ પણ લુછવા માંડ્યું. ભાભી એ તરત જ પોતાના બન્ને હાથ થોડા ઉપર કરી જાણે મૌન સ્વીકૃતિ આપી. ભાભી ની પાછળ ઉભા ઉભા હાથ આગળ કરી એ જે રીતે પેટ લુછી રહ્યો હતો તેમાં તેનો હાથ અવાર નવાર તેમના ઉન્નત સ્તનો ના નીચે ના ભાગ ને સ્પર્શી જતો. જો કે આવું અનાયાસે તો બિલકુલ જ નહોતું થતું.

નેહા ના આવી જવાના કે અવની ના ઉઠી જવા ના અંદેશા નું ભાન થતા અવિનાશે જાણે શરીર લુછવાનું કામ પૂરું કર્યું હોય તેમ ઉભો થયો અને ટોવેલ ભાભી તરફ ધર્યો. ભાભી એ હસી ને ટોવેલ અવિનાશ ના હાથ માં થી લઇ લીધો અને પોતાની બગલો બ્લાઉઝ ઉપર થી જ લુછવા લાગ્યા.
અવિનાશે મંગાવેલો દૂધ નો ગ્લાસ હવે ટેબલ ઉપર પડ્યો હતો.

“લો ભાભી...દૂધ આવી ગયું...પી લો..”

“તુ પી જા...વાંધો નહી...”

“ના ના...આ તો તમારું દૂધ છે..” બોલ્યા પછી બફાટ કર્યા નો એહસાસ થયો અવિનાશ ને...

“મારું છે તો શું થયું....શું તુ મારું દૂધ ના પી શકે?” સુચક અર્થ માં આંખો નચાવતા અને ચહેરા પર એક કુટિલ હાસ્ય લાવી બોલ્યા રિયા ભાભી...

અવિનાશ શરમાઈ ને નીચું જોઈ ગયો....એને લાગ્યું કે તે હવે વધુ વખત ભાભી સામે નહી બેસી શકે. તે ઉભો થઇ પાસે ના કબાટ માં થી કોઈ પુસ્તક શોધતો હોવાનો દેખાવ કરવા લાગ્યો. આડી નજરે તેણે જોયું તો ભાભી માદકતા થી સ્મિત કરતા તેની સામે જ જોતા હતા.

ભાભી ની મનોદશા નો આભાસ હવે અવિનાશ ને થઇ રહ્યો હતો અને અવિનાશ ની કામાગની ની જ્વાળા ના દર્શન પણ ભાભી ને તેના પેન્ટ ના ઉભાર માં થઇ ચુક્યા હતા. કહ્યા વિના જ ઘણા સંવાદો તેમની વચ્ચે થઇ ગયા. પણ છતાંયે મર્યાદા રૂપી એક બારીક રેખા ની હાજરી ને બંને અવગણી નહોતા શકતા..

દિલ ના અરમાન, વણબુઝી તરસ ને બન્નેવે અનિચ્છાએ પણ દબાવી દેવી પડી. ક્ષણ ભર પહેલા નો આવેશ અને ઉત્તેજના ધીરે ધીરે શમી રહી હતી. રિયા ભાભી ને ફરી એજ જૂની એકલતા અને એકાકીપણું ઘેરી વળ્યું. મન માં પારાવાર વેદના નો આભાસ ફરી તાજો થયો. ખીલી ઉઠેલો ચહેરો મુરઝાઈ ગયો.

ચેમ્બર નો દરવાજો ખુલ્યો અને નેહા અંદર આવી.. “હજી પણ વરસાદ ઓછો નથી થયો...”

ભાભી એ બારી ખોલી બહાર નજર કરી કહ્યું “બહુ વરસાદ પડે છે...ગઈ કાલ ની રાત કરતાંયે વધારે મુશળધાર છે આજ નો આ વરસાદ..”

બારી ની બહાર વરસાદ ની હેલી ને જોઈ, ઘડીક પહેલા મર્યાદા ના ભાર થી નબળું પડેલું મન વળી જાગૃત થયું. તેમનું મન હાર માણવા તૈયાર નહોતું. કાલ ની આખી રાત ના વરસાદ માં પોતાના આંસુઓ ને ધોઈ જાણે ભાભીએ જીવન ની રેસ જીતી હતી. આજ વરસાદ ને જોઈ....ભાભી ને ફરી મસ્તી સૂઝી..

- મિત્રો...રિયા ભાભી ના ચહેરા ઉપર જે સ્મિત રમતું હતું તેની ઘાતકતા નો અંદાજ તમે પાસે હોત તો જ માપી શકત...ભાભી હવે જાણે નમતું જોખવા તૈયાર જ નહોતા...-

“અરે અવિનાશ...આવી જ છું તો મારું બીપી પણ ચેક કરી લે ને...પેલા મશીન થી....અને બરાબર ચેક કરજે...હું પણ જુઓ...કઈ આવડે છે કે અમથા જ ક્લીનીક ખોલી બેઠા છો..!!” મસ્તીખોર અવાજે રિયા ભાભી બોલ્યા.

અવિનાશ સમજી ગયો કે આ ભાભી ની કોઈ નવી ચાલ છે. જો કે એને બીપી ચેક કરવામાં કોઈ વાંધો નહોતો. એમ પણ એ ના પાડી શકે તેમ નહોતું. ભાભી એ જ્યારે પહેલ કરી તેને લલકાર્યો જ છે તો એક પુરુષ હોવાના નાતે, જવાબ ના આપવા માં તેનો અહમ ઘવાતો હતો.
અવિનાશે ડ્રોઅર માં થી મશીન કાઢ્યું અને ભાભી ની નજીક પહોચી ગયો. મશીન નો બેલ્ટ ખોલી તેણે ભાભી નો હાથ પોતાની તરફ કર્યો બાંધવા માટે. તેની આંગળી જેવી ભાભી ના ગોરા હાથ પર સ્પર્શી, બન્ને ના શરીર માં વીજળીક ગતિ થી કંપારી વ્યાપ્ત થઇ ગઈ. અવિનાશ ધીરે ધીરે બ્લેડર ને દબાવતો ગયો. અચાનક ભાભી ના મુખ માં થી એક “આહ” સરી પડી..

અવિનાશ : “શું થયું?”

ભાભી: “બહુ ટાઈટ છે...દુખે છે મને...તે વધારે દબાવી દીધું લાગે છે..થોડું ઢીલું કર આને...”

અવિનાશ: “ભાભી...થોડું તો સહન કરો...બીપી ચેક કરવા પ્રેશર વધારી ને છોડવું પડે છે...આ જુઓ મશીન માં...”

ભાભી ના બ્લાઉઝ માં કેદ સ્તનો ની એટલી નજીક હતો અવિનાશ કે રહી રહી ને તેને ભાભી ના ખુલ્લા સ્તનો ના દર્શન કરવાની ઈચ્છા થઇ આવતી હતી. સુડોળ આકાર ના ટાઈટ સ્તન....અવિનાશ ને એક ગજબ ના ઉન્માદ નો અનુભવ કરાવી રહ્યા હતા. બંને જાણે સંબંધો ની બલી કામદેવ ને ચડાવવા તત્પર બન્યા હતા. પણ હાય રે કિસ્મત..!!

અવિનાશ ના લન્ડ માં ઉમટેલું તોફાન અને તેના ઉતાવળાપણા નો કોઈ ઈલાજ નહોતો. પોતાના લન્ડ ને પેન્ટ માં જકડી મહામુશ્કેલીએ અવિનાશે પોતાની જાત ને રોકી રાખી હતી. એ ઈચ્છત તો પણ કઈ કરી શકે તેમ નહોતું.

“ભાભી તમારું બીપી ૧૫૦-૧૭૦ બાય ૭૦ છે”

“એટલે...! નોર્મલ કહેવાય કે કઈ પ્રોબ્લેમ છે?”

“ઉપર નું થોડું વધારે છે..અને નીચે નું થોડું ઓછું..પણ આમ તો નોર્મલ જ કહેવાય..”

“ઉખાણા ની ભાષા માં વાત ના કર અવિનાશ...આ શું વળી ઉપર નીચે, નીચે ઉપર...? સાચે સાચું કહે..કઈ ચિંતા કરવા જેવું તો નથી ને?”

“ના ભાભી...ઉપર નું નોર્મલ થી થોડું વધારે છે અને નીચે નું થોડું ઓછું...કહ્યું તો ખરું..”

“અરે શું પાછું ઉપર નીચે ચાલુ કર્યું?”

અવિનાશ: “શું તમે પણ ભાભી...! શરીર ના ઉપર ના ભાગ નું નોર્મલ ૧૪૦ હોય છે...તમારું ૧૫૦ છે...૧૦ પોઈન્ટ વધારે...અને નીચે ના ભાગ નું નોર્મલ ૮૦ હોય છે...તમારું ૭૦ છે...૧૦ ઓછું..”

“અરે બાપ રે...આના માટે કઈ દવા લેવાની જરૂર ખરી..?”

“ના ભાભી...થોડું ઉપર નીચે તો રહ્યા કરે...કોઈ દવા ની જરૂર નથી..”

ભાભી: “કેવો ડોક્ટર છે તુ? એક બાજુ કહે છે કે ઉપર નીચે છે...અને દવા ની કોઈ જરૂર નથી? એવું કેવું?”

“અરે ભાભી, મારી વાત માનો...હું છું ને...પ્રેશર ઘણા કારણો થી ઉપર નીચે હોઈ શકે..સવાર, બપોર અને રાત નું પ્રેશર માપો તો પણ અલગ અલગ આવે. ચિંતા જેવું કઈ નથી..વિશ્વાસ રાખો..હું કહું છું ને...એવેરીથીંગ ઇઝ ફાઈન..”

“ચલ તુ કહે છે તો માની લઉં છું...પણ આ ઉપર નીચે ને નોર્મલ કરવાની જવાબદારી તારી..” આંખ મારતા ભાભી બોલ્યા...

અવિનાશ હસી પડ્યો “ ચિંતા ના કરો...હવે તમે થોડા દિવસ અહી જ રહો...હું રોજ તમારું બીપી ચેક કરી આપીશ...અલગ અલગ સમયે ચેક કરવા થી ખબર પડી જશે...”

“મારા પલ્સ પણ ચેક કરી જો...ઉંમર ના લીધે કામ કરતા થોડી હાંફ ચડી જાય છે...પહેલા જેવી સ્ફૂર્તિ નથી રહી...જલ્દી થાકી જવાય છે..ચેક કર તો”

અવિનાશે પોતાનો હાથ ભાભી ના કાંડા ની નસ પર મૂકી ગણવાનું શરુ કરી દીધું...
તરત ભાભી બોલ્યા “સ્ટેથોસ્કોપ થી ચેક કર...તરત ખબર પડશે”

અવિનાશ વિચાર માં પડી ગયો...બીજા દર્દીઓ ના સ્તન અને અંગો ને ચેક કરવા અલગ વાત હતી અને પોતાની ભાભી ના સ્તન ઉપર સ્ટેથોસ્કોપ ચેક કરવું, અને એ પણ બધા ની વચ્ચે...એને થોડું અડવું લાગ્યું...
અવિનાશ વિચાર માં પડી ગયો...બીજા દર્દીઓ ના સ્તન અને અંગો ને ચેક કરવા અલગ વાત હતી અને પોતાની ભાભી ના સ્તન ઉપર સ્ટેથોસ્કોપ ચેક કરવું, અને એ પણ બધા ની વચ્ચે...એને થોડું અડવું લાગ્યું...

એ સ્તન...જે છેલ્લા એક કલાક થી તેના આકર્ષણ નું કેન્દ્ર બની બેઠા હતા...ભાભી પોતે તેને તપાસવાનું કહી રહ્યા હતા.

દર્દીઓ ના સ્તનો ને તપાસતી વખતે વ્યવસાયિક મર્યાદા ને ધ્યાન માં રાખી તે પોતાના કામુક વિચારો ને કાબુ માં રાખતો. ૧૫ વર્ષ ની તેની કારકિર્દી માં અગણિત વાર તે આવા લલચાવનારા અવસરો માં થી પસાર થઇ ચુક્યો હતો.

અવિનાશ નો લન્ડ વગર કોઈ સ્પર્શે જ, બહાર વરસતા વરસાદ ની હરીફાઈ કરતો હોય તેમ, ક્યાર નો વીર્ય ના ટીપાં ટપકાવતો હતો. એની અન્ડરવેર ની નીચે નો ભાગ ક્યાર નો ભીનો થઇ ગયો હતો.

કાંપતા હાથે અવિનાશે સ્ટેથોસ્કોપ પકડ્યું અને રિયા ભાભી ના સ્તન ના ઉપર આવૃત્ બ્લાઉઝ ના ગોળાકાર ઉપર મૂકી દીધું. ભાભી નું ઝડપ થી ધડકતું હૃદય તે પોતાના કાનો માં હવે અનુભવી શકતો હતો. આજે અવિનાશ ની ખરી પરીક્ષા હતી. બહાર વરસતો વરસાદ, વધતી ઠંડક, માથે ફરતો પંખો...આ બધું હોવા છતાંયે અવિનાશ ના કપાળ પર પરસેવા ના બિંદુઓ બાઝી ગયા તે ભાભી ના ધ્યાન બહાર નહોતું. પણ ભાભી આજે પૂરે પૂરી મજા લેવાના મૂડ માં હતા. તેમની ચૂત પણ નારી-વર્ષા થી અંદર ને અંદર ભીની થઇ ગઈ હતી.

“ઊંડા શ્વાસ લો ભાભી...”

જેવો ભાભી એ ઊંડો શ્વાસ લીધો...તેમના સ્તન વધુ ઉભરી આવ્યા...અવિનાશ નું અંગેઅંગ હવે તો કાંપતું હતું. તે ભાભી ના ગળા પર અને બંને સ્તનો પર સ્ટેથોસ્કોપ મૂકી તપાસી ચુક્યો હતો.

અવિનાશ ને ખબર હતી કે ભાભી ના શ્વાછોસ્વાસ તેના કહેવા થી નહી...પણ કામવાસના ની ગરમી ના કારણે ઝડપ થી ચાલી રહ્યા હતા. અવિનાશ ના લન્ડ નું બીપી પણ હવે હાઈ થઇ ગયું હતું.

આગ બંને તરફ બરાબર લાગી હતી. મદહોશી ના આલમ માં ભાભી અવિનાશ ને ખાઈ જવા ઈચ્છતા હોય તેવી કાતિલ નજરે જોઈ રહ્યા હતા. આ એહસાસે ભાભી ને એટલા રોમાંચિત કરી દીધા હતા કે તે ઇચ્છતા હતા કે અવિનાશ વધુ ને વધુ તેમના સ્તનો થી આકર્ષિત થાય અને જોયા કરે. તે હવે આંખો બંધ કરી ઊંડા ઊંડા શ્વાસ ભરવા લાગ્યા.

અવિનાશ ભાભી ની બાજુ માં ઉભો રહી તેમના સ્તનો ને એવી રીતે જોતો હતો જાણે બ્લાઉઝ ની આરપાર તેની નજર પહોચતી હોય. ભાભી ની આંખો બંધ જોઈ અવિનાશ ને થોડી શાંતિ થઇ. અવિનાશે હવે સ્ટેથોસ્કોપ ને ભાભી ના જમણી બાજુ ના સ્તન ના આગળ ના ભાગ ઉપર મૂકી થોડું દબાવ્યું. ભાભી ના શરીર માં હલચલ જરૂર થઇ પણ તેમણે પોતાની આંખો બંધ જ રાખી.

અવિનાશ : “ભાભી...હજી થોડા લાંબા શ્વાસ લો...અને ધીરે ધીરે છોડો”

ફરી અવિનાશે ધીરે ધીરે ભાભી ના સ્તન ઉપર દબાણ કર્યું...ભાભી ના શ્વાછોસ્વાસ માં ઉમટેલું તોફાન અવિનાશ સ્ટેથોસ્કોપ ના માધ્યમ થી સાંભળી શકતો હતો. આજે અવિનાશ ને જે અનુભવ થયો એવો તેના જીવન માં પહેલા ક્યારેય નહોતો થયો.
અવિનાશે હિંમત એકઠી કરી સ્તન ની અણી ઉપર સ્ટેથોસ્કોપ મુક્યું પણ ત્યાં તે બરાબર સેટ ના થયું. અવિનાશ ને પોતાની નીપલ પર સ્ટેથોસ્કોપ દબાવતાં અનુભવી ભાભી એ આંખ ખોલી અને તરત પાછી મીચી દીધી. એક ક્ષણ માટે ખુલેલી ભાભી ની આંખો માં અવિનાશ ને પ્રગાઢ વાસના દેખાઈ. આંખો બંધ કરી ભાભી એ જાણે અવિનાશ ને આગળ વધવા લીલી ઝંડી આપી દીધી.

ભીના બ્લાઉઝ માં થી તેમના ૭૦% ગોરા સ્તનો તો દેખાતા જ હતા. બાકી નો હિસ્સો બ્રા અને બ્લાઉઝ માં છુપાયેલો હતો. સ્ટેથોસ્કોપ હજી બરાબર બેસતું નહોતું. અવિનાશ ને ખ્યાલ આવી ગયો કે છેલ્લા એક કલાક ની હરકતો થી ભાભી ની નીપલ કડક ઉભી થઇ ગઈ હોવાથી સ્ટેથોસ્કોપ બરાબર બેસતું નહોતું.

અવિનાશ : “ભાભી...તમે પુરા પલળી ગયા છો...કપડાં એવા ચોટી ગયા છે કે તપાસવામાં વાર લાગે છે ...તમે લાંબા શ્વાસ લેતા રહો..”

અવિનાશ નો અવાજ સાંભળી..ભાભી એ ફરી આંખો ખોલી અને અવિનાશ તરફ જોયું “હા...મને પણ લાગ્યું કે બ્લાઉઝ ભીનું હોવાના કારણે કદાચ તને તપાસવા માં તકલીફ પડે છે..તો પણ બરાબર ચેક કરજે બધું...કઈ બાકી ના રહી જાય..”

આમ કહી ભાભી એ ઉપર થી જ બ્લાઉઝ માં આંગળી નાખી તેને થોડું નીચે સરકાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ તે સરક્યું નહી. અંતે નીપલ પર આવતી ખંજવાળ થી પરેશાન થઇ તેમણે બ્લાઉઝ ઉપર થી જ પોતાની નીપલ ને ચપટી માં ભરી ને મસળી....અને વળી આંખ મીચી ગયા. તેમના ચહેરા પર સ્મિત દોડી ગયું.

બંધ આંખે બેઠેલા ભાભી નો ચહેરો અવિનાશ તાકી રહ્યો. એક અજબ ના સંતોષ ની લાગણી હતી...જાણે કોઈ સ્વપ્ન માં ખોવાયેલો હોય એવો લાગતો હતો ભાભી નો ચહેરો.

અવિનાશ ને હવે કોઈ પણ હિસાબે ભાભી ના ખુલ્લા સ્તન જોવા હતા. પણ તે વિવશ હતો. ભાભી ના ધડકારા હવે પહેલા કરતા શાંત થયા હતા. અવિનાશે જોયું....ભાભી ના મસળ્યા પછી ફરી તેમની નીપલ ટટ્ટાર થઇ સ્તન ના શિખર પર ઉન્નત ઉભી હતી.

અવિનાશ ને ભાભી ની નીપલ ની સાઈઝ નો અંદાજ ઉપર થી જ આવી ગયો. ભાભી તરફ થી તો સિગ્નલ મળી જ ચૂક્યું હતું એટલે વળી પાછો અવિનાશ નીપલ ની ઉપર સ્ટેથોસ્કોપ દબાવવા લાગ્યો.

અવિનાશે ભાભી ના બીજા સ્તન નું પણ આવી જ રીતે ચેકપ કર્યું. નીપલ દબાવ્યા પછી તેણે સ્ટેથોસ્કોપ નો ગોળ ભાગ બંને સ્તન વચ્ચે ની ગલી માં મૂકી દબાવ્યું તો આખો ગોળ ભાગ બે સ્તન ની વચ્ચે ઘુસી ગયો..!! તેને તેમ જ રહેવા દઈ અવિનાશ પોતાની આંગળીઓ વડે સ્તનો ને ચારેવ બાજુ થી દબાવવા લાગ્યો.
અવિનાશે ભાભી ના બીજા સ્તન નું પણ આવી જ રીતે ચેકપ કર્યું. નીપલ દબાવ્યા પછી તેણે સ્ટેથોસ્કોપ નો ગોળ ભાગ બંને સ્તન વચ્ચે ની ગલી માં મૂકી દબાવ્યું તો આખો ગોળ ભાગ બે સ્તન ની વચ્ચે ઘુસી ગયો..!! તેને તેમ જ રહેવા દઈ અવિનાશ પોતાની આંગળીઓ વડે સ્તનો ને ચારેવ બાજુ થી દબાવવા લાગ્યો.

અચાનક પાછળ થી નેહા નો અવાજ આવ્યો... “વરસાદ રહી ગયો લાગે છે...હું જાઉ છું...ફરી એપોઇન્ટમેન્ટ લઇ ને આવીશ...ઓકે..!”

અવિનાશે મહાપરાણે ચહેરા પર સ્મિત ધારણ કર્યું...અને મન થી જાણે નેહા ને જાકારો આપવા ઈચ્છતો હોય તેમ “ઓકે..” કહ્યું. કેવી વિચિત્રતા...!! ૩ કલાક પહેલા જે નેહા ને પામવા તે તત્પર હતો...અને તેને ભોગવી પણ લીધી....એજ નેહા ની હાજરી ની બાદબાકી તેને ખુબ જ સારી લાગી.

નેહા નો અવાજ સાંભળી અવની પણ ચેકપ ટેબલ પર થી ઉઠી, પડદો હટાવી બહાર આવી.
“અવિનાશ હું પણ જાઉ છું....તમે આવો છો ને ભાભી?”

“અરે ના અવની....મારું બીપી થોડું હાઈ-લો રહે છે તો અવિનાશ પાસે ચેકપ કરાવી લઉં...ત્યાં વડોદરા માં કોઈ ડોક્ટર પાસે જવાની બહુ આળસ આવે છે....તો થયું અહી આવી જ છું તો પૂરું ચેકપ કરાવી લઉં..તુ જા...હું જાતે આવી જઈશ....ઘર ક્યાં દૂર છે..!”

“ઓકે....ભાભી...બાય અવિનાશ..હું તમારા બંને નો વેઈટ કરું છું ઘરે..”

“બાય સ્વીટી...” અવિનાશ ને હાશ થઇ....

બંને ગયા...

અવિનાશ ઉઠી ને પોતાની ચેર પર બેઠો એટલે ભાભી એ આંખો ખોલી.
“બધું નોર્મલ છે?”

“ભાભી તમારી હાર્ટબીટ્સ નોર્મલ કરતા સહેજ ઝડપી ચાલે છે. નોર્મલ બીટ્સ ૭૨ ની આસપાસ હોવા જોઈએ..તમારી ૯૨ ની આસપાસ છે..”

ભાભી સ્મિત કરતા બોલ્યા : “તો હવે આના માટે મારી શું મદદ કરશો ડોક્ટર સાહેબ?”

“મદદ? શાની મદદ?”

“અરે કઈ દવા-ટેબ્લેટ...લેવી પડશે ને..” કહેતા ભાભીએ પોતાનો પાલવ બરાબર એડજસ્ટ કર્યો.

“ના રે ના ભાભી....કોઈ જરૂર નથી...જાતે જ ઠીક થઇ જશે..”

“જાતે કેવી રીતે થઇ જશે? તુ પણ ખરો ડોક્ટર છે...!”

બન્ને હસી પડ્યા...

ત્યાં જ ચેમ્બર ના બારણે ટકોરા પડ્યા...અને બારણું ખુલ્યું...ખેતમજુર જેવું લાગતું દંપતી અંદર આવ્યું.

ભાભી ઉભા થયા “પેશન્ટ્સ લાગે છે....હું ઘરે જાઉ છું અવિનાશ...ઘરે જ શાંતિ થી મળીએ...” આંખો નચાવતા ભાભી વળ્યા...

અવિનાશ ને જાણે રંગ માં ભંગ પડ્યો હોય તેવું લાગ્યું. પણ પેશન્ટ્સ આવી ગયા હોવા થી તે લાચાર હતો. આમ પણ ભાભી ને બહુ વાર બેસાડી રાખવા યોગ્ય નહોતા. અવની પણ એક ડોક્ટર હતી...તેને ખબર હતી કે રૂટીન ચેકપ માં કેટલી વાર લાગી શકે...એના મગજ માં શંકા નો કીડો સળવળી ઉઠે તો તકલીફ.

ભાભી એ ચેમ્બર નો દરવાજો ખોલ્યો અને બહાર નીકળ્યા. અવિનાશ પેશન્ટ ને તપાસવામાં ફરી લીન થઇ ગયો.

વરસાદ થંભી ચુક્યો હતો અને ભીના ડામર ના રોડ ઉપર ચાલતા જતા ભાભી ને એક અવર્ણીનીય આનંદ અને તૃપ્તિ નો એહસાસ સંતોષ આપી રહ્યો હતો. અવિનાશ-અવની નું ઘર બસ ક્લીનીક થી ૨૦૦ મીટર જ દૂર હતું....રોડ ની પેલી તરફ. તો પણ ત્યાં પહોચવા માં રિયા ભાભી એ ૧૫ મીનીટ નો સમય લીધો. જાતે જ લીધેલી આઝાદી નો આ અનુભવ તેમના માટે યાદગાર બની રહેવાનો હતો.
ચાલતા ચાલતા રિયા ભાભી અવિનાશ-અવની ના બંગલા ના ગેટ પર આવી ગયા.

સુંદર કલાત્મક મેઈન ગેટ નટરાજ ની વિવિધ મુદ્રાઓ દર્શાવતો હતો. વોચમેને ગેટ ખોલતા જ તેમણે અંદર પ્રવેશ કર્યું. બંગલા ની ડીઝાઈન સાદગી પૂર્ણ પણ લેટેસ્ટ હતી. ઉપર નીચે થઇ ૯ રૂમ હશે. બહાર વિશાળ બગીચો અને તેના ખૂણા માં ખળ-ખળ વહેતું કૃત્રિમ ઝરણું. બગીચા ના મધ્યે નળિયા ની છત હેઠળ સંખેડા ની કારીગરી વાળો હિચકો હતો. પાસે જ નેતર ની બનાવટ ના ખુરશી ટેબલ પડ્યા હતા. બગીચા ની ધાર પર ની પગદંડી પર ચાર અલગ અલગ કલર ના માર્બલ જડાયેલા હતા. એક અદભુત શાંતિ હતી અહી...શહેરી શોરબકોર થી દૂર...પ્રદુષણ રહિત..!!

ડોરબેલ વગાડતા જ અવની એ દરવાજો ખોલ્યો.. “આવી ગયા ભાભી તમે? પતી ગયું ચેકપ? આઈ હોપ એવેરીથીંગ ઇઝ ફાઈન....!!”

રિયા ભાભી : “હા હા...બધું નોર્મલ છે...મારે ક્યાં કોઈ ચિંતા છે કે તબિયત ને કઈ થાય..!!”

અવની હસતા હસતા બોલી : “ઓકે...તમને ભુખ લાગી છે અત્યારે? તો કઈ નાસ્તો બનાવી લાવું...નહી તો પછી અવિનાશ એકાદ કલાક માં આવે પછી જોડે ડીનર કરીએ...એઝ યુ વીશ..”

રિયા ભાભી : “ના ના...અત્યારે એવી કઈ ભુખ નથી....એમ પણ અત્યારે કઈ ખાઇશ તો રાત ના જમાશે નહી...અને હા ડીનર માં હું ગ્રીન સેલડ અને સૂપ જ લઈશ...એ બનાવવાનું કહી દેજે...”

અવની : “વાહ ભાભી...તમે તો બહુ હેલ્થ કોન્શિયસ છો ને...!”

રિયા ભાભી : “રહેવું જ પડે ને...નહી તો રાતોરાત પેટ ની આજુ બાજુ ચરબી ના ટાયર બની જાય ...બહાર ના તો ઠીક...ઘર ના પણ નજર નહી નાખે પછી..”

બંને ખડખડાટ હસી પડ્યા....

અવની: “ભાભી હું થોડી વાર કિચન માં જાઉં છું અને પછી મેઈલ ચેક કરવા બેસીશ...સવાર થી મેઈલ ચેક નથી કર્યા...એટલે થોડી વાર લાગશે...ઇફ યુ વીશ યુ મે જોઈન મી...નહી તો થોડી વાર રેસ્ટ કરી લો...”
રિયા ભાભી: “તુ તારું કામ પતાવ....હું થોડી વાર બહાર બગીચા માં આંટો મારીશ...અવિનાશ આવે પછી શાંતિ થી જમીશું..”

અવની : “ઓકે ભાભી....પણ એકલા બોર થાવ તો મારા રૂમ માં આવી જજો...”

રિયા ભાભી : “શ્યોર....યુ કેરી ઓન..!”

અવની ઉઠી ને કિચન માં ગઈ એટલે રિયા ભાભી દરવાજો ખોલી બહાર ગાર્ડન માં આવ્યા.

થોડી વાર પહેલા અટકેલા વરસાદે ઘાસ ને પાણી થી લદબદ કરી મુક્યું હતું એટલે ચલાય એવું જ નહોતું. રિયા ભાભી અંગુઠા પર ચાલી હિચકા સુધી પહોચ્યા અને બેસી ગયા. મંદ મંદ સમીર ની લહેરખીઓ આ ઠંડા વાતાવરણ માં ખુબ જ આહલાદક લાગતી હતી. પગ થી હળવા ઠેલા મારતા ભાભી હિંચકા ને હલાવી રહ્યા હતા. ઝરણા ની જમણી બાજુ ખજુરાહો ના કામ-શિલ્પો ની પ્રતિકૃતિ હતી. સુંદર વળાંકો ધરાવતી અને શરીર પર ફક્ત આભૂષણો ધારણ કરી ઉભેલી સ્ત્રી સાથે પુરુષ વીંટળાયેલો હતો. આસન એવું હતું કે જેમાં બંને ના જનનાંગો ઢંકાઈ જતા હતા પણ સ્ત્રી ના સુદ્રઢ સ્તન પૂરી ખુમારી થી આકાશ ને તાકતા હતા. શિલ્પ ની રચના એવી હતી કે તેની ઉપર થી સતત પાણી ઝરતું રહે. બહુ જ માદક શિલ્પ હતું એ. તેને જોઈ ભાભી ના મગજ માં માંડ શાંત થયેલું વિચારો નું તુમુલ યુદ્ધ વળી પાછું ચાલુ થયું. એક લાંબો નિશ્વાસ નાખ્યો તેમણે. બેકરેસ્ટ પર માથું ટેકવી આંખો મીચી તે વળી પાછા અતીત માં સરી પડ્યા...
લગભગ સાડા ત્રણ મહિના પહેલા ની વાત. હંમેશા મોડર્ન વેશભૂષા થી દૂર રહેતા રિયા ભાભી આજે તેમના રોજીંદા પહેરવેશ માં જ હતા છતાંયે ભાભી એવા કમાલ લાગતા હતા કે કોઈ મર્દ નો લન્ડ જો એમને જોઈ ત્યારે ના ઉઠે તો એ નામર્દ જ કહેવાય. તેમનો ચહેરો જબરદસ્ત ખીલી ઉઠ્યો હતો. હોઠો પર ગુલાબી મહેકતું લીપ-ગ્લોસ...ફેસ પર હલકો મેક-અપ...આંખો માં કાજળ...અઈલાઈનર...શરીર માં થી આવતી માદક સ્પ્રે ની સુગંધ...

હલકા ક્રીમ રંગ ની સાડી જેમાં ફૂલ ના ચાપ ની ડીઝાઈન હતી. સાડી ને એટલી કુશળતા થી બાંધી હતી કે તેની પાટલી નો એક એક વળ જાણે માપી ને ગોઠવ્યો હોય તેવો લાગતો હતો. સાડી નો પાલવ, મેચિંગ બ્લાઉઝ ની ઉપર ખુબ જ શોભતો હતો અને એવી રીતે ગોઠવ્યો હતો કે સ્તનો ને તો નામ માત્ર જ ઢાંકતો હતો. ક્રીમ કલર ના પાતળા બ્લાઉઝ માં થી અંદર પહેરેલી લાલ કલર ની જાળીદાર બ્રા સાફ દેખાતી હતી.
આખો બેડરૂમ બિલકુલ વ્યવસ્થિત ગોઠવેલો હતો...ખૂણા માં પડેલી ફૂલદાની માં રાતરાણી ના તાજા ફૂલ મુકેલા હતા અને તેની સુગંધ થી આખો રૂમ મહેકતો હતો.

મયંક નાઈકી ની ટીશર્ટ અને નીચે શોર્ટ્સ પહેરી બેઠો બેઠો ટીવી જોઈ પોતાનો લન્ડ હલાવવામાં રોજ ની જેમ જ વ્યસ્ત હતો. વાતાવરણ માં ની નવી સુગંધ પારખી તેણે મોઢું ફેરવી રિયા ને એક નજરે જોઈ-ન-જોઈ ને વળી પાછો ટીવી સામું જોઈ લન્ડ હલાવવા લાગ્યો. ઘડિયાળ માં હજી સવા આઠ થયા હતા એટલે “તારક મહેતા કા ઉલટા ચશ્માં” શરુ થવાની હજી વાર હતી. મયંક ચેનલો બદલતા બદલતા સુંદર ન્યુઝ-રીડરો અને સાસ-બહુ સીરીયલો ની મોડેલો ને જોઈ પોતાના અર્ધ જાગૃત લોડા ને ઉત્તેજિત કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. જેવી કોઈ સુંદર સ્ત્રી દેખાતી તે પોતાનો લોડો મસળવા લાગતો...છોકરી નો ચહેરો સ્ક્રીન ઉપર થી જતા જ તે ચેનલ બદલી નાખતો...કયાંક કઈ અર્ધ-નગ્ન સેક્સી શરીર જોવા મળી જાય તેની આશ માં તે ચેનલ કૂદાવ્યા કરતો.

રિયા એ બેડરૂમ નો દરવાજો બંધ કર્યો અને બેડ પર આવી મયંક ની બાજુ માં બેઠી.
રિયા એ બેડરૂમ નો દરવાજો બંધ કર્યો અને બેડ પર આવી મયંક ની બાજુ માં બેઠી.

રિયા: “મયંક.........”

મયંક રીમોટ સાથે રમતો જ રહ્યો. તેનું ધ્યાન સ્ક્રીન પર થી હજી નહોતું હટતું..

રિયા: “તમને કહું છું....સાંભળો છો?”

મયંક: “હા બોલ ને...સાંભળું છું....”

રિયા: “જરા...આમ તો જુઓ...!”

મયંક: “રિયા...સાંભળવાનું કાન થી હોય છે....એમાં નજર ફેરવવાની કોઈ જરૂર નથી..”

રિયા એ મયંક ના હાથ માં થી રીમોટ ખેચી ટીવી ઓફ કર્યું અને ગુસ્સે થવાનું નાટક કરવા લાગી..

રિયા: “આ મારી સૌતન ને છોડી ક્યારેક મારી તરફ પણ ધ્યાન આપો...”

મયંક જાણે કોઈ સ્વપ્ન જોઈ જાગ્યો હોય તેમ બોલ્યો “ હા બોલ...શું છે?”

રિયા થોડું શરમાઈ ને બોલી “આજે જરા મૂડ બની ગયો છે મારો..... તો.....”

છેક અત્યારે મયંક ને ભાન થયું કે રિયા કેમ તેણે બોલાવતી હતી. તેણે ધ્યાન થી રિયા તરફ જોયું અને એક મીનીટ માટે જોતો જ રહી ગયો...”ઓહ હો...પૂરી તૈયારી સાથે આવી છું તુ એમ ને...”

મયંક ની છાતી પર પોતાની મુઠ્ઠી ના હળવા પ્રહાર કરતા રિયા બોલી “બસ...બહુ દિવસ થઇ ગયા...તમે ઇન્ડિયા આવ્યા પછી એક પણ વાર.................”

મયંક: “રિયા...ઇફ યુ ડોન્ટ માઈન્ડ....આજ નો દિવસ જવા દે...આજે હું બહુ થાકી ગયો છું...યુ નો..આજે પોલો ક્લબ માં ખન્ના સાથે બેડમિન્ટન રમવા માં બહુ લાંબુ ચાલ્યું....આઈ એમ જસ્ટ ટુ ટાયર્ડ.”

રિયા: “મયંકક્ક્ક્ક્ક્ક....તમને મારી લાગણીઓ નો ક્યારેય વિચાર જ નથી આવતો કે શું? ત્રણ મહિના થી હું એકલી છું...આવ્યા ત્યાર થી...કાં તો કોઈ ની પાર્ટી...કાં તો કોઈ ની સાથે ડીનર...અને આજે ક્લબ..!!

ક્યારેક મારો તો વિચાર કરો તમે?? કાલ કાલ કરો છો તે...કાલે તો છેલ્લો દિવસ છે તમારો...પરમ દિવસે તો ઉડી જશો પાછા...મારે આમ ને આમ રહેવાનું?”

મયંક “લુક...રિયા....મે તને અમેરિકા આવતા નથી રોકી ક્યારેય....યુ મે કમ ધેર...તારા થી અહી ની પ્રોફેસરી છૂટતી નથી....ટુ હેલ વિથ યોર પી.એચ.ડી...મુક એને પડતું અને ચાલ મારી સાથે...”

રિયા: “અહી એક અઠવાડિયા માટે આવો છો તો પણ મારા માટે ફુરસદ નથી હોતી...તો ત્યાં અજાણ્યા દેશ માં હું એકલી બેઠી બેઠી શું કરું?”

મયંક: “નાવ...ધેટ્સ નોટ માય પ્રોબ્લેમ...બધા પ્રોબ્લેમ તને છે...આમ જોઈએ ને તેમ ના જોઈએ...વોટ કુડ આઈ ડુ?”

રિયા ને લાગ્યું કે દલીલો કરવા માં વાત વણસી જશે તો તેનું જ નુકશાન છે. એટલે વાત ને વાળતા તે બોલી “ઓકે બાબા....ચીલ...ગુસ્સો ના કર....ચાલ ને હવે તો જરા રોમેન્ટિક થા...”

મયંક: “ઓકે તારી ઈચ્છા છે જ તો પછી......”
 


Possibly Related Threads...
Thread:AuthorReplies:Views:Last Post
  જીવન ના રંગ (Original Author) vakharia 13 86,565 10-14-2011
Last Post: vakharia