અવની તેને પસાર કરી બેડરૂમ માં ગઈ
રિયા: “હવે કેટલી વાર લગાડવાનો ઈરાદો છે તારો? ૬ વાગી ગયા છે....અવિનાશ-અવની ગમે ત્યારે આવી ટપકશે....ચોદવું હોય તો ચોદી લે...”

રઘુ હવે બેકાબુ બની ગયો. એણે એક જ ઝાટકે રિયા ની બ્રા ખોલી નાખી અને અત્યંત સુંદર સ્તનો ને બ્રા ની કેદ માં થી આખરે આઝાદ કરી નાખ્યા. રઘુ નો શ્વાછોશ્વાસ થંભી ગયા....!!!! દસ વર્ષે આ સ્તનો ને ફરી જોવાનો મોકો મળ્યો....અદ્વિત્ય....અનોખા....અપરંપાર સૌન્દર્ય હતું રિયા ના સ્તનો માં....સુદ્રઢ આકાર...ગોરા દૂધ જેવો વર્ણ....ક્યાંય એક ડાઘ સરખો નહી....ક્યાંય સહેજ પણ લચેલા નહી....સ્તનો ઉપર શહેનશાહ ના તાજ જેવી શોભતી બે કાળી નીપલ......તેની આંખો રિયા ના ઉરોજો પર થી હટતી જ નહોતી. આવું રૂપ, આવી સુંદરતા, આવા સ્તનો ની માદકતા....એટલી આકર્ષક લાગતી હતી...રઘુ એ આજ સુધી જોયેલા સૌથી સુંદર સ્તન હતા....ઉંમર ની આ અવસ્થા માં પણ રિયા ના સ્તનો કાતિલ સૌન્દર્ય ધરાવતા હતા. રઘુ હજુ પણ એવી રીતે તાકી રહ્યો હતો...માનો...આ સ્તનો સિવાય તેને દુનિયા માં બીજી કોઈ પણ વસ્તુ ના અસ્તિત્વ નું જ્ઞાન જ ના હોય....આવા સ્તન ની એક ઝલક ની લાલસા માં તે દસ વર્ષ શું દસ જનમ પણ રાહ જોતો હોત તો પણ ખોટ માં ના રહેત.

વ્યગ્ર ઉત્તેજના ને રોકી....હળવે થી રઘુ એ રિયા ના ડાબા સ્તન ની આખેઆખી નીપલ પોતાના મોઢા માં લઇ ચૂસવા માંડ્યું. રિયા બહુ સારી રીતે જાણતી હતી કે ભગવાને આ બે સુંદર ફળ તેની છાતી પર ઉગાડયા છે....તેનો પ્રભાવ અને સુંદરતા ભલભલા ખેરખાઓ ને ભાન ભુલાવે તેવા હતા. રિયા પર નજર નાખનાર અત્યાર સુધી ના બધા જ પુરુષો....રિયા ના સ્તન ને ચૂમવા-ચાટવા દેવા ના બદલે પોતાની જાન ન્યોછાવર કરવા પણ તૈયાર થઇ જાય તેમ હતું....પણ આ તો રિયા ચાહે તેને જ મળી શકે તેવું સુખ હતું બાકી ના બધાએ તો આમ જ જોઈ જોઈ, તડપી તડપી ને ઠંડા નિશ્વાસ જ નાખવાના રહેતા. એજ કારણ હતું કે જેની જેની સામે રિયા એ પોતાના સ્તનો નું પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ પ્રદર્શન કર્યું હતું...તે બધા રિયા ને આજીવન ભૂલી શકે તેમ નહોતા.....અવિનાશ પણ તેમાં થી બાકાત નહોતો.

રઘુ: “કેટલો તડપાવ્યો મને...?? એક કલાક પછી ખોલ્યા તમારા બોબલા...”

રઘુ જેમ એક એક કરી ને રિયા ના સ્તનો ને ચુસતો ગયો તેમ તેમ રિયા ના મોઢે થી સરતા સીસકારાઓ ની સંખ્યા પણ વધવા લાગી. રિયા ને પોતાના મસ્ત સ્તનો ને ચુસાવવામાં બહુજ મજા આવી રહી હતી. રઘુએ જ્યારે એક હાથ થી નરમ-નરમ પણ એકદમ સીધા-ટટ્ટાર....છાતી પર ના ટેકરા જેવા સ્તનો ને મસળવા નું શરુ કર્યું ત્યારે રિયા બોલી “હા રઘુ....જોર થી....મસળ એને...દબાવ...બહુ જ તડપે છે એ બંને દરરોજ....રોજ જાતેજ તેમને મરડી મરડી ને શાંત કરવા પડે છે...”

રઘુ હવે વધુ આવેશ થી મસળતા....સ્તન ના એક-એક ઈંચ નો ચૂમતા...નીપલ ની ચારે બાજુ પોતાની જીભ ગોળ ગોળ ફેરવવા લાગ્યો.

વરસાદ પોતાના પ્રચંડ આવેગ થી ઠંડી હવા ને રૂમ માં પ્રસરાવી કામુકતા માં વધારો કરી રહ્યો હતો. વાસના ની આગ માં બંને શેકાતા શેકાતા સંભોગ માં રત....એક બીજા ના શરીરો ને માણવા માટે એટલા વ્યગ્ર થઇ ગયા હતા કે એમને હવે કોઈ રોકે તો તેની ઉપર પ્રકૃતિ નો આક્રોશ ઉતરી આવે...વીજળી માનો વાદળો ની છાતી ફાડી ને આ બંને ને રોકવા વાળા પર ત્રાટકવા સજ્જ હોય તેવી ભાસતી હતી....

રઘુ એ નમી ને પોતાની હથેળીઓ વડે રિયા ની બન્ને જાંઘો ને અલગ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો તો રિયા એ જાતે જ જાંઘો પહોળી કરી દીધી...જાણે તે પણ ઈચ્છતી હતી કે રઘુ તેની ચૂત ને સ્પર્શે..માલીશ કરે...

રઘુએ જેવી ગુલાબી રસીલી ચૂત ની પાંખડીઓ ને જોઈ...તેનાથી રહેવાયું નહી....તે ભૂખ્યા વરુ ની જેમ ઝપટ્યો અને ચૂત ના બંને હોઠો ને મોઢા માં લઇ ચૂસવા લાગ્યો. ચૂત ના ઝરતા રસ નું પાન કરવા લાગ્યો.

રિયા નું શરીર...વાસના ની આગ માં ધખવા લાગ્યું... તેના મુખે થી નીકળતી હળવી “આહ” હવે પોતાનો પ્રભાવ વધારવા લાગી. પોતાનું શરીર થોડું આગળ ની તરફ ઉંચકતા તેણે પોતાના હાથ રઘુ ના માથા માં પરોવી, રઘુ નું માથું પોતાની જાંઘો વચ્ચે પૂરેપૂરું દબાવી દીધું.

“આહ....આવી રીતે થતી હશે માલીશ...!! શું કરે છે તું રઘુ?”

“ચૂત ની માલીશ મોઢા થી ચાટી ને કરીશ તો વધુ સારી રીતે થશે...તમે કહો તો તેલ લગાવી ને ઘસી પણ આપું....” આમ કહી પુરા જોર થી તેણે પોતાની જીભ ચૂત ના કાણા માં ધકેલી જીભ-ચોદન શરુ કર્યું.

રિયા જાણે વાદળો પર સવાર થઇ સ્વર્ગલોક ની સફરે નીકળી હોય તેવા તેના ચહેરા ના ભાવ હતા. પાછલી રાત જે તરફડાટ માં વિતાવી હતી...તે સમગ્ર તડપ....રઘુ ના ચાટવા થી અને ચૂત ઘસવા થી...વિલીન થવા લાગી. ક્યાં એ રિયા જે અડધો કલાક પહેલા રઘુ ને તડપાવતી, તરફડાવતી....અને ક્યાં આ રિયા...નાગણ ની જેમ વળ ખાતી...કામવાસના ના આગોશ માં મદમસ્ત...પોતાની ચૂત ચુસાવતી...જીભ થી ચોદાવતી...અને તે પણ પોતાના દિયર-દેરાણી ના ઘર માં જ...અત્યારે રિયા જીવન ના સૌથી અનોખા એહસાસ ને મન ભરી ને માણી રહી હતી.

તેની સાડી નો પાલવ સ્તનો પર ઢાંકી ને...તે સાડી ના બારીક કપડાં માં થી પોતાની કડક નીપલ ને પકડી ને મસળી રહી હતી. તેના દાંત વડે સતત તે પોતાનો નીચલો હોઠ દબાવતી હતી. રિયા ને આવી અવસ્થા માં જોઈ રઘુ ને ઓર ચાનક ચડી. તેનો લન્ડ જોર જોર થી ફડફડાટ કરતો હતો. હવે વધારે વિલંબ કરવો બંને માટે અશક્ય હતો. રિયા એ રઘુ નો કોન્ડમ આચ્છાદિત લન્ડ ને...પોતાના આંગળીયો ની વચ્ચે પકડ્યો...અને પોતાની ચૂત ના મુખ પર મૂકી દીધો અને અંદર ઘુસાડવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. રિયા ના હાથ ને પોતાના લન્ડ પર થી ધકેલી રઘુ હવે કામસુખ ના છેલ્લા પડાવ પર પહોચ્યા ના વિજયી આનંદ સાથે યોની-પ્રવેશ ની તૈયારી કરવા લાગ્યો. ૯ ઈંચ લાંબો...પોલાદી લન્ડ....કોન્ડમ ની અંદર...કોઈ જ્વાળામુખી જેમ લાવા ઓકતો હોય તેમ...વીર્ય નો રસ ઓકી રહ્યો હતો...
રઘુએ પોતાનો લોખંડી લોડો રિયા ના ચૂત ના દ્વાર પર ટેકવી એક ધક્કો માર્યો...તેનો અડધા થી વધારે લોડો એક જ ઝાટકે ચૂત માં અંદર ઘુસી ગયો. રિયા એ આપેલી ઓલીવ ઓઈલ ની બોટલ માં થી ખોબો ભરી ને તેલ લઇ રઘુ એ બાકી ના અડધા બહાર લોડા પર રેડી તેણે ચીકણો કર્યો અને ફરી એક ઝાટકો માર્યો. રિયા ની ચૂત ની માંસપેશીયો ને ચીરતો રઘુ નો આખેઆખો લન્ડ હવે ચૂત ની અંદર....કોઈ ખીલ્લા ની જેમ.... ઠોકાઈ ગયો.

રિયા ની લાલ ગુલાબી યોની માં રઘુ નો લન્ડ....ચૂત ના ગરમાટા ને...અને અંદર ના મખમલી મુલાયમ એહસાસ ને માણી રહ્યો હતો. રિયા ના ઉછળતા નિતંબો....રઘુ ના લોડા ને આખો ગળી જવા માં ચૂત ની મદદ કરતા હતા. આટલો લાંબો લોડો....અને તે આખો જ અંદર....રઘુ ના વૃષણો પર ટપકતો ચૂત નો નારી-રસ....અને તેની ચીકાશ.....રઘુ નું અત્યાર સુધી નું એક વાર અને રિયા નું ત્રીજી વાર નું સ્ખલન...કમર થી માંડી ને બંને સ્તનો અને તેની નીપલો પર હિંસક રીતે ફરતા રઘુ ના હાથ....વચ્ચે નીપલો ને બટકા ભરતું રઘુ નું મુખ....પોતાની ગાંડ મટકાવતા મટકાવતા ઉછળી ઉછળી ને રઘુ ના તીવ્ર ધક્કાઓ ને પોતાની ચૂત માં ઝીલતી રિયા.....બંને ના ધમણ ની જેમ ચાલતા શ્વાસ...ગજબ નું વાતાવરણ રચાયું હતું...

હાંફતા રઘુ ની રફતાર થોડી ધીમી પડી...

“કેમ....!! બહુ ફાંકા મારતો હતો ને...!! શું થયું....છૂટી તો નથી ગયું ને અંદર....સાલા બાયલા...” રિયા એ જાણી જોઈ ને રઘુ ને ઉશ્કેરવા આ બધું કહ્યું...

રિયા જે ઈચ્છતી હતી તે જ થયું...એક પુરુષ જ્યારે સંભોગ કરતો હોય ત્યારે તેનો અહંકાર શિખર પર હોય છે...ત્યારે જો કોઈ તેને છંછેડે તો બસ થઇ જ રહ્યું....

રઘુ એ રિયા ના બંને પગ પોતાના ખભા પર મૂકી દીધા...રિયા ની ચૂત હવે વધુ ઉભરી ને સામે આવી ગઈ. રઘુ એ ફરી એક જોરદાર ઝાટકો માર્યો...

એક ચિત્કાર પાડી....સીસકારા નાખતી રિયા બોલી.... “હાય રે રઘલા....ફાડી નાખ મારી ચૂત....હવે તો મારા થી પણ સહન નથી થતું....થોડું જોર લગાવ....ઠોક બરાબર....હજી અંદર નાખ....જોર થી ધક્કા માર સાલા....તારો લોડા એ મને બહુ તડપાવી આજે તો.....”

રઘુ સ્વગતે બોલ્યો “તડપાવી તો તે મને આજે.....” પણ મૌન રહેવાનું જ ઉચિત સમજી તેણે કામ ચાલુ રાખ્યું.

રિયા ના મોઢે આવી કામુક, વાસના ભરી વાતો સાંભળી રઘુ નો લન્ડ હવે અવિરત ગતિ એ અંદર-બહાર થવા લાગ્યો...પુરા વેગ થી...ઠપ...ઠપ....ઠપા ઠપ.....ના અવાજો કરતો.....રિયા ની ચૂત ને ચોદવા લાગ્યો.

આજ નો આ અનોખો સંભોગ....બંને વચ્ચે ના કોઈ ઘમાસાણ યુધ્ધ ની જેમ ચાલી રહ્યો હતો. અત્યાર સુધી રઘુએ બધું રિયા ના અધિકાર માં રહી ને જ બધું કર્યું હતું. પણ હવે એવું લાગતું હતું કે રિયા પોતાની જાત ને રઘુ ને ધીરે ધીરે સમર્પિત કરી પોતાની ચૂત ચોદાવી રહી હતી.

“આહ...આહ...ઈશશશ....હાહ્હ....જોર થી...હજુ જોર થી....” કહેતા રિયા ની ચૂત રસ ની નદી વહાવતા ફરી એક વાર સ્ખલિત થઇ ગઈ...અને સાથે જ બીજા ૪-૫ ધક્કા મારી...રઘુ પણ રિયા ની અંદર જ સ્ખલિત થઇ ગયો....અને કોઈ નિર્જીવ લાશ ની જેમ રિયા પર પડ્યો....અને કેટલાક સમય સુધી એમ જ પડ્યો રહ્યો...બન્નેવે ચરમ-આનંદ નો સંતોષ પ્રાપ્ત કર્યો...

રાત ના સાડા-આઠ થયા હતા. વરસાદ હજી પણ પુરજોર વરસી રહ્યો હતો. વીજળી ના કડાકા-ભડાકા આવનારી આખી રાત માં વરસવાની જાહેરાત કરી રહ્યા હતા.

હિંચકા ઉપર નાના બાળક ની જેમ નિશ્ચિંત થઇ સુતેલા રિયાભાભી ના શરીર પર ની ક્રીમ સાડી વરસાદ ની છાલકો થી ખાસ્સી ભીની થઇ ગઈ હતી. પવન ની લહેરખીઓ તેમના પાલવ ને આમ-તેમ ઉડાડી રહી હતી. ઉડતી ઝુલ્ફો થી લિપ્ત ચહેરો કોઈ અપ્સરા સમાન દીસતો હતો. ઈશ્વર સર્જિત એક અનોખા સૌન્દર્ય ના નમુના સમાન આ વ્યક્તિત્વ ઠંડી હવા ના આગોશ માં સુતેલું હતું.

કયાંક જોરદાર વીજળી ત્રાટકી...અને તેની કંપાવી નાખનારી ત્રાડ થી રિયા ભાભી ની આંખો ખુલી ગઈ. હિંચકા પર આડું પડેલું શરીર ઊંચકવા માં પણ જાણે શ્રમ પડતો હતો. તે મહાપ્રયત્ને બેઠા થયા અને પોતાના લમણા પર આંગળી દબાવી જાણે કઈ માપી રહ્યા હતા...

આશ્ચર્ય સભર નજરે તે ચારે બાજુ ના માહોલ ને નિહાળવા લાગ્યા. શું બની ગયું તે વિષે જાણે તાગ કાઢી રહ્યા હતા. પોતે અહી હિંચકા પર કેવી રીતે આવી ગયા તે તેમને સમજાતું નહોતું. એ તો રઘુ સાથે રૂમ માં.....!!!!

તે હિંચકા પર થી ઉભા થયા અને ચાલી ને ગેટ પાસે ના છજા નીચે આવી ને ઉભા રહ્યા...અને વોચમેન ની બુમ પાડી...

“જી મેડમ....!!”

“અવિનાશ-અવની આવી ગયા?”

“ના મેડમ, શેઠ હજી નથી આવ્યા....”

“અચ્છા....અવની ની કાર નો ડ્રાઈવર ક્યાં ગયો? મારે ભરુચ આંટો મારવા જવું છે...”

“એ તો મેડમ....આજે આવ્યો જ નથી....”

“હેં..!!! તો આજે સવારે ગાડી કોણ ધોતું હતું?”

“ગાડી ધોતું હતું? અહી તો કોઈ નથી આવ્યું શેઠ ના ગયા પછી? અને આટલા વરસાદ માં ગાડી કોણ ધુવે?”
સ્તબ્ધ થઇ ગયા રિયાભાભી....!!! મગજે જાણે વિચાર કરવાની ક્ષમતા જ ગુમાવી દીધી હતી....

રિયાભાભી ને ખબર નહોતી પડતી કે શું કરવું....તે ઝડપ થી ઘર માં ગયા અને પોતાનો રૂમ નો દરવાજો ખોલ્યો....લાઈટ કરી....બેડ વ્યવસ્થિત ગોઠવાયેલો હતો....ક્યાંય કોઈ કરચલી સરખી પણ નહોતી બેડશીટ પર....રૂમ ની બારીઓ પણ બંધ હતી....ક્યાંય જરા સરખી પણ કોઈ હરકત થઇ હોય તેવા ચિન્હો નહોતા...!! ઓશિકા ની નીચે જ્યાં તેમણે વધેલા કોન્ડમ સાથે નું પેકેટ મુક્યું હતું ત્યાં જોયું....કઈ જ નહોતું....!! “આ શું બની રહ્યું છે?” તેમણે પોતાની જાત ને પૂછ્યું...જો કે પ્રશ્ન નિરુત્તર જ રહ્યો...તેમણે રૂમ ના બાથરૂમ માં નજર નાખી....સવારે કામવાળી સાફ કરી ને ગયા પછી વપરાયો જ ના હોય તેવો સ્વચ્છ અને કોરો હતો બાથરૂમ.

બાથરૂમ નું બારણું પટકી ને તો પોતાના રૂમ માં થી બહાર આવ્યા અને બંગલા ના છેલ્લા રૂમ માં ગયા જ્યાં થી રઘુ અંદર આવ્યો હતો. રૂમ નો પાછલું બારણું કે જે કમ્પાઉન્ડ માં પડતું હતું તે ખોલી તેમણે બહાર નજર નાખી. દસેક ફૂટ ઉંચી દીવાલ ઉપર ત્રણ ફૂટ સુધી કાંટાળા તાર ની જાળી હતી...તે દીવાલ ને કુદી ને આવવું તો લગભગ અશક્ય જણાતું હતું....!!! તો પછી રઘુ આવ્યો કેવી રીતે...કે પછી રઘુ.............

તે વળી પાછા બંગલા ના ગેટ પાસે આવ્યા અને વોચમેન ને બોલાવી પૂછ્યું...

“અવની ના ડ્રાઈવર નું નામ શું છે?

“મણીલાલ....કેમ શું થયું મેડમ?”

“ના ના...આ તો અમસ્તું જ...કઈ નહી....શું ઉંમર છે એની?!!”

“૨૨ ની આસપાસ નો હશે....હમણા જ લાગ્યો છે...પહેલી નોકરી છે એની...”

રિયાભાભી ને એવું લાગ્યું જાણે આખી દુનિયા ગોળ ગોળ ફરી રહી છે....પગ નીચે થી ધરતી ખસે અને તે સંતુલન ગુમાવે તે પહેલા જ તેમણે ગેટ નો સહારો લીધો...

“મેડમ...તબિયત તો સારી છે ને...”

“હં....હા...હા....આ તો જરા પગ લપસી ગયો એટલે.....”

ધીમા ડગલે ચાલતા ચાલતા રિયાભાભી ઘર માં આવ્યા. બાથરૂમ માં જઈ તેમણે પોતાની સાડી ઉતારી. બ્લાઉઝ અને પેટીકોટ માં પોતાની જાત ને અરીસા માં નિહાળી. પેટીકોટ નું નાડું સવારે બાંધ્યું હતું તેવી જ ગાંઠ થી બંધાયેલું હતું. બ્લાઉઝ અને તેમાંથી દેખાતી બ્રા ની આછી રેખા....ક્યાંય કઈ જ અસ્ત-વ્યસ્ત નહોતું લાગતું....પાસે પડેલું ગાઉન શરીર ઉપર નાખી તે બહાર આવ્યા. ફ્લાસ્ક માં થી પાણી નો ગ્લાસ ભરી એકી શ્વાસે પી ગયા અને પછી ઓશિકા ને બેડ પર ઉભી ટેકવી તેના સહારે અડધા સુતા ને અડધા બેઠા બેડ પર પડ્યા.

શું આ કોઈ સ્વપ્ન હતું? રઘુ ના તો ક્યાંય કોઈ ચીન્હ નહોતા....અરે રઘુ અહી હતો જ નહી...તો પછી આવ્યો ક્યાં થી.....?? પાછલા ચાર કલાક ના ઘટનાક્રમ ને ફરી ફરી યાદ કરવા લાગ્યા ભાભી. તેમને રઘુ સાથે માણેલી એક એક ક્ષણ....તેનો એક એક સ્પર્શ....અરે..તેના લિંગ નું પોતાની યોની માં નું ઘર્ષણ સુધ્ધાં યાદ હતું તેમને....તો પછી પાછલા ઘટનાક્રમ અને અત્યાર ની વાસ્તવિકતા નો મેળ કેમ બેસતો નહોતો...?
સાંજે તે હિંચકા પર બેઠા હતા...બેઠા બેઠા આંખ મળી ગઈ હતી....પણ પછી તો તેમને રઘુ દેખાયો હતો....ગાડી ને વોશ કરતો...!!

સિનેમા ની રીલ પાછી ફેરવી જોઈ રહ્યા હોય તેમ રિયાભાભી એક એક ઘટના ને યાદ કરવા લાગ્યા...એક કલાક ના મનોમંથન પછી આખરે એ પોતાની જાત ને મનાવી શક્યા કે જે કઈ તેમને અનુભવ્યું તે એક સપનું માત્ર હતું...કામાવેશ થી બેબાકળા મને જાતે જ આખી ઘટના ના તાણા-વાણા ગૂંથ્યા અને એક ચિત્રપટ ની જેમ રિયાભાભી ના મન માં જ રજુ કર્યા...હા...સપનું જ હતું એ..

એક ભારેખમ નિશ્વાસ નાખી રિયા ભાભી એ આંખો મીચી દીધી...
એક ભારેખમ નિશ્વાસ નાખી રિયા ભાભી એ આંખો મીચી દીધી...

અવની એ રિયાભાભી ના રૂમ ના બારણે ટકોરા માર્યા. આજે ભાભી બહુ મોડે સુધી સુતા રહ્યા. ૨-૩ મીનીટ સુધી થોડી થોડી વારે સતત ખખડાવ્યા બાદ અવની પાછી જ જતી હતી ત્યાં બારણું ખુલવાનો અવાજ આવ્યો. સામે રિયાભાભી ઘેરાયેલી આંખે ઉભા હતા. અસ્ત વ્યસ્ત વાળ...ગાઉન ના ખુલ્લા બટન માં થી દેખાતી ક્લીવેજ...દરવાજા ને પકડી માંડ માંડ સ્થિર ઉભા હતા....

“અરે અવની તું? આટલી વહેલી સવારે?” એક મોટું બગાસું ખાતા બોલ્યા ભાભી...

અવની: “સાડા આઠ થયા ભાભી...”

ભાભી: “સાડા આઠ?? મારી તો આંખ જ ના ખુલી આજે....રૂમ માં અંદર પડદા ના લીધે દિવસ ઉગ્યા ની ખબર જ ના પડી...” આંખો ચોળતા ચોળતા બોલ્યા..

“તમારી તબિયત તો સારી છે ને?”

“મારી તબિયત? ઓહ્હ...હા..હા....તબિયત...બસ સારી છે....એટલે કે ઠીક છે...ખાસ સારી નહી...ને ખરાબ પણ નહી...કાલે વરસાદ માં પલળી ને એટલે કદાચ....”

રિયાભાભી નું કાંડું હાથ માં લઇ નસ ચેક કરતા અવની બોલી “હા...કાલે રાતે અવિનાશ પણ કહેતો હતો કે તમારું બીપી થોડું હાઈ રહે છે....”
“અરે હા...એ આજે સવારે મારું બીપી ફરી થી ચેક કરવાનો હતો...આવ ને તું અંદર આવ...” દરવાજે થી ખસી અવની માટે રસ્તો કરતા ભાભી અંદર આવ્યા અને પલંગ ના ખૂણા પર બેસી ગયા. અવની પાસે પડેલી ખુરશી ખેંચી લાવી અને તેના પર બેસી ગઈ.

“રાત ના બહુ મોડે થયું તમને બંને ને?”

“હા....આખો દિવસ બેંક ના ચક્કર માં ગયો...અને રાત્રે અવિનાશ ના ફ્રેન્ડ ના ઘરે જમવા નું હતું...બહુ સમયે મળ્યા હતા એટલે વાતો કરતા કરતા સમય નીકળી ગયો...નીકળતા ૧૧ વાગ્યા...એટલે લગભગ સાડા બારે ઘરે આવ્યા....અમે આવ્યા ત્યારે તમે સુઈ ગયા હતા એટલે પછી તમને ડીસ્ટર્બ ના કર્યા..”

“હા...કાલે રાત્રે ઠીક નહોતું લાગતું એટલે વહેલી સુઈ ગઈ હતી...”

“પણ તમે જમ્યા પણ નહોતા..!! ડીનર તો એમ ને એમ જ પડ્યું હતું તમારું....”

“હા અવની...મેં કહ્યું તેમ...તબિયત ઠીક નહોતી એટલે ખાવાની ઈચ્છા નહોતી...એ બધું છોડ...એ કહે...તમે જે કામ પતાવવા ગયા હતા તે પત્યું કે નહી? આઈ મીન....બેંક લોન નું...!!”

અવની ના સસ્મિત વદન પર નું સ્મિત એક જ પળ માં ઓઝલ થઇ ગયું...તેણે આંખો ઢાળી લીધી...અને પછી ધીમા સ્વરે બોલી “ના...એક્ચ્યુલી...થોડા કોમ્પ્લીકેશન ઉભા થયા છે લોન માં...એટલે સમય લાગશે....આ બાજુ...કંસ્ટ્રક્શન સ્લેબ સુધી પહોચી ગયું છે...એટલે બિલ્ડર પૈસા માંગે છે...અમે વ્યવસ્થા તો કરેલી પણ મેડીકલ સાધનો અને મશીનો....અવિનાશે ધર્યા કરતા ખુબ વધારે મોંઘા આવ્યા...અમને તો પણ ચિંતા નહોતી કારણ કે લોન તો પાસ થવા માં જ હતી....આ બાજુ અમે મશીનો માટે નું પેમેન્ટ કર્યું અને બીજી બાજુ બેંક ના મેનેજર ની બદલી થઇ ગઈ. નવા મેનેજરે મુશ્કેલી ઊભી કરી લોન માટે વાંધા-વચકા કાઢ્યા છે...નવેસર થી ડોક્યુમેન્ટ્સ તૈયાર કરવા માં સમય જશે...અને બિલ્ડર ને પેમેન્ટ નહી થાય તો કામ અટકી જશે....આટલા ભારે વરસાદ માં જો સ્લેબ વિના જ કામ-કાજ અધૂરું રહે તો સ્ટ્રક્ચર ને બહુ નુકશાન થાય....કદાચ...ફરી થી રી-કન્સ્ટ્રકટ પણ કરવું પડે....જો એવું થાય તો પ્રોજેક્ટ ની કોસ્ટિંગ ખુબ જ વધી જાય.....એનીવેઝ....કઈ રસ્તો જરૂર નીકળશે....અવિનાશ ટ્રાઈ કરી જ રહ્યો છે...” એક નિશ્વાસ નાખી અવની એ વાત ની પુર્ણાહુતી કરી..

રિયાભાભી કૈક ઊંડા વિચાર માં ડૂબી ગયા...
રિયાભાભી કૈક ઊંડા વિચાર માં ડૂબી ગયા...

“ભાભી...હું ભરુચ જાઉં છું શોપિંગ કરવા...તમારે આવવું છે?”

ભાભી હજી પણ વિચારતંદ્રા માં થી બહાર નહોતા આવ્યા...

અવનીએ ભાભી ના ખભા થી હલાવ્યા... “ભાભી....તમારે મારી સાથે ભરુચ આવવું છે?”
“હેં...ઓહ...ના ના...તું જઈ આવ...મને શોપિંગ પસંદ નથી અને આમ પણ મારી તબિયત ઠીક નથી...”

“અરે હા...એ તો હું ભૂલી જ ગઈ...હું હમણા અવિનાશ ને કહું છું કે તમારું બીપી ચેક કરી જાય...”

આ સાંભળી ભાભી ના કાનો માં જાણે અમી ઘોળાયું....એને એજ તો જોઈતું હતું...તેનું અચેતન મન મનોમન આજ ઝંખી રહ્યું હતું..ગઈ કાલ રાત ની ઘટના પછી છેતરાયા ની લાગણી થી પીડાઈ રહ્યા હતા ભાભી....જાણે તેમનું મન તેમને છેતરવા માં હિસ્સેદાર હોય તેમ પોતાની જાત થી જ કતરાતા હતા...

“અને હા.... નાસ્તો રેડી છે...તમે અને અવિનાશ જોડે જોડે કરી લેજો....સોરી તમને કંપની નથી આપી શકતી....પણ શું કરું...!! ઘણો બધો સામાન લાવવાનો છે...એટલે પછી વિચાર્યું કે ડ્રાઈવર ને લઇ ને જ જઈ આવું...”

“ડ્રાઈવર” નો ઉલ્લેખ થતા જ રિયાભાભી ના કાન ઉભા થઇ ગયા. તેમણે અછડતી નજરે અવની સામે જોઈ જોયું....જાણે ખાતરી કરવા માગતી હોય કે “ડ્રાઈવર” નો ઉલ્લેખ તેણે જાણી જોઈ ને તો નથી કર્યો ને...!! જો કે ગઈકાલ ના સપના ની જેમ...આ વહેમ પણ ભાભી ના મગજ ની જ ઉપજ હતો...અવની ને વળી ભાભી ના સ્વપ્ન ની જાણ ક્યાં થી હોય!! તેના ચહેરા પર એક નિર્દોષ સ્મિત હતું....ક્યાંય કોઈ મલીનતા નહી...કોઈ કુટિલતા નહી....આ વાત નો એહસાસ થતા....ભાભી એ પણ પોતાના મન માં થી બધા વિચારો ખંખેરી નાખ્યા...અને ચહેરા પર પૂર્ણ સ્મિત રેલાવી તે અવની જોડે જ ઉભા થયા.

એક ઔપચારિકતા પૂરી કરી ને નીકળી હોય તેવા ભાવ સાથે અવની રૂમ માં થી બહાર નીકળી. પરણી ને આવી ત્યાર થી અવની ને રિયા ભાભી ના અપ્રતિમ સૌન્દર્ય થી એક સ્ત્રી-સહજ ઈર્ષા થતી. કૌટુંબિક મેળાવડો હોય કે સામાજિક પ્રસંગ...હંમેશા રિયા ભાભી ને જ વધારે મહત્વ આપવા માં આવતું...કે પછી અવની ને તેવું લાગતું....જો કે આ પાછળ રિયાભાભી ના મિલનસાર અને વ્યવહારકુશળ સ્વભાવ નો હાથ હતો...અવની ના મગજ માં કૈક જુદું જ રમતું....તેનું માનવું એવું હતું કે...બધા પુરુષો સાથે હસી હસી ને...અડકી અડકી ને વાત કરવાની આદત ના કારણે જ બધા...તેની પાછળ લટ્ટુ થઇ ને ફર્યા કરે છે...તેમાંય એક વાર તો અવિનાશ ની ફોઈ ના છોકરા ના લગ્ન વખતે તો હદ થઇ ગઈ..!! નવદંપતી પગે લાગવા નીકળ્યું ત્યારે રિયાભાભી અને અવની જોડે જોડે ઉભા હતા....જોડું ભાભી ને પગે લાગ્યું...અને જેવું ઉભું થયું કે તરત રિયાભાભી એ બંને ને છાતીસરસા ચાંપી દીધા...ભાભી એ બંને ને વાતો માં એવા તલ્લીન કરી દીધા કે બંને વર-વધુ ને અવની ની હાજરી નો એહસાસ સુધ્ધાં ના થયો અને તેઓ આગળ વધી ગયા. આ નાનકડી ઘટનાએ રિયાભાભી પ્રત્યે ની ઈર્ષા ની આગ માં પેટ્રોલ છાંટવાનું કામ કર્યું. ભાભી એ પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રૂપે ક્યારેય અવની પ્રત્યે એવો વ્યવહાર નહોતો કર્યો. સંજોગો જ એવા ઉભા થતા હતા કે અવની ના મન માં ભાભી પ્રત્યે ની ઈર્ષા હવે નફરત નું રૂપ ધારણ કરી ચુકી હતી.
અવની કાર માં બેસી ગઈ અને ડ્રાઈવરે ભરુચ ના રસ્તે મારી મૂકી.ગાડી માં પાછળ ની સીટ પર બેઠી અવની ના મગજ માં વિચારો નું વાવાઝોડું યથાવત હતું. ભાભી અહી આવ્યા હતા ત્યાર થી અવની ને કૈક ખટકતું હતું...તેમાંય...બે દિવસ પહેલા ની અવિનાશ ના ચેમ્બર માં બનેલી ઘટના..અવની જ્યારે ચેકપ ટેબલ પર આરામ કરતી હતી...અને અવિનાશ રિયાભાભી ને તપાસતો હતો ત્યારે...તેને એવું લાગ્યું કે તપાસ સિવાય ત્યાં બીજું ઘણું બધું થઇ રહ્યું હતું. જો કે તે તો પડદા ની પાછળ હતી...અને અવિનાશ ને તો તેણે એમ પણ છૂટ આપી રાખી હતી...છતાંયે...તેના મન માં શંકા નો કીડો સળવળવા લાગ્યો હતો. અવની ને પોતે આશ્ચર્ય થતું હતું કે અવિનાશે નેહા સાથે સંભોગ કરવાનો એકરાર કર્યો ત્યારે તેને એવી કોઈ તકલીફ નહોતી થઇ જેટલી ભાભી સાથે અવિનાશ નું કઈ રંધાઈ રહ્યા હોવાના એહસાસ થી થઇ...ભાભી પ્રત્યે ની ભૂતકાળ ની ઈર્ષા કદાચ આમાં ભાગ ભજવી રહી હતી. સમય આવ્યે રિયાભાભી સાથે બદલો લેવાની ઈચ્છા હવે બળવત્તર થઇ રહી હતી.

આ બાજુ................

અવિનાશ અને ચેકપ....આ બંને નો વિચાર આવતા જ...ભાભી ની ધડકનોએ રફતાર પકડી. તેમના શ્વાસ ઉપર નીચે થવા લાગ્યા. પોતાની છાતી પર હાથ રાખી ને...હસી ને...પોતાની જાત સાથે વાત કરતા બોલ્યા: “અવિનાશ...બસ તું જ છે મારો છેલ્લો આશરો...”

ત્યાં જ અચાનક લાઈટ ગઈ..!! સવાર નો સમય હતો પણ વાદળ છાયા વાતાવરણ ના લીધે...અને બારી ઉપર નો પડદા ના લીધે...રૂમ નું વાતાવરણ અંધકારમય થઇ ગયું. આવા જ આછા અંધકાર ની ઓથે બેડ પાસે ઉભા ઉભા તેમણે પોતાનું ગાઉન કાઢ્યું અને પેટીકોટ બ્લાઉઝ પહેરી લીધા અને સાડી ઓઢી. પોતાના બંને સ્તનો ને બ્લાઉઝ ઉપર થી જ ધીરે થી દબાવ્યા...અને બ્લાઉઝ ના બે ખુલ્લા હુક ને બંધ કરવા લાગ્યા. હજી એક હુક વાસી ને બીજા હુક પર આંગળીઓ ફરી જ રહી હતી ત્યાં......રૂમ નો દરવાજો ખોલી અવિનાશ અંદર દાખલ થયો.... “કેવી છે તબિયત ભાભી?”

છેલ્લા હુક ને ઉતાવળે બંધ કરતા ભાભી....માથું નમાવી ને સાડી નો પાલવ સરખો કરવા લાગ્યા. આ જોઈ અવિનાશ ના ચહેરા પર સ્મિત રમી ગયું... “શું વાત છે? આજે ચેકપ નથી કરાવવું? હું જાઉં પાછો?” અવિનાશ ના અંદાઝ માં મસ્તી હતી...

પોતાની જાત ને સંભાળી પૂર્વવત થઇ ભાભી એ ચહેરા પર એક મુસ્કાન સાથે કહ્યું.. “હા હા...ચેકપ તો કરવાનું જ હોય છે...નહી તો મને સારું કેવી રીતે થશે? અને તે જ તો કહ્યું હતું કે બે-ત્રણ દિવસ રેગ્યુલર ચેકપ પછી જ તને બરાબર ખ્યાલ આવશે...” ભાભી ની વાતો માં તેમની આંતરિક ખુશી છલકી રહી હતી.

અવિનાશ: “આ લાઈટો પણ હમણાજ ગઈ...અંધારા માં પ્રેશર ચેક કરવાનું ફાવશે નહી...એક કામ કરો...તમે અહી બેડ પર આવી જાઓ...મારી બાજુ માં...હું પડદો ખોલી નાખું છું..”
બારી ને બંધ જ રહેવા દઈ અવિનાશે પડદો ખોલી નાખ્યો અને પછી ભાભી ની અડોઅડ બેડ પર આવી ને બેસી ગયો. હાથ પર પટ્ટો લગાવી...પલ્સ પણ ચેક કરી લીધા...પછી સ્ટેથોસ્કોપ ને કાને લગાડી હસતા હસતા બોલ્યો “હવે તમારી છાતી નું ચેકપ કરી લઉં...સવાર સવાર ના સુઈ ને ઉઠ્યા છે કે નહી..કે હજી પણ સુતા જ છે..!!”

અવિનાશ ની દ્વિઅર્થી વાતો સાંભળી...ખડખડાટ હસી પડ્યા ભાભી...પલંગ પર બેઠા બેઠા જ તેમણે પોતાનું શરીર ટટ્ટાર કર્યું અને પોતાના સ્તનો ને આગળ ધરી બોલ્યા “અરે દિયરજી...સુઈ જવાની આદત તો તમારા....”આંખો વડે અવિનાશ ના લન્ડ તરફ નજર કરી ભાભી એ વાક્ય અધૂરૂ જ છોડ્યું... અને વળી પાછો વાત નો તંતુ પકડતા બોલ્યા “આ તો હમેશા જાગતા જ રહે છે...આ જો..” કહી ને ભાભી એ પોતાના પાલવ ને ખભા પર થી સરકાવી દીધો.

ભાભી તરફ થી જાણે મૌન સ્વીકૃતિ મળી ગઈ હોય તેમ ઉત્સાહ માં આવી ગયો અવિનાશ. હવે વાતચીત નો દોર ધીરે ધીરે ખુલ્લો થતો જતો હતો અને બંને તેનો આનંદ માણી રહ્યા હતા.

અવિનાશે હસતા હસતા સ્ટેથોસ્કોપ ભાભી ના ઉભરી આવેલી છાતી ઉપર મુક્યું અને ધીમે થી બે સ્તનો ને ચેક કરવાના બહાને દબાવવા લાગ્યો. જેમ જેમ અવિનાશ નો હાથ બે સ્તનો ની વચ્ચે ની ગલી માં જવા લાગ્યો...તેમ તેમ ભાભી ના શ્વાછોસ્વાસ ની ગતિ વધવા લાગી. ભાભી ઉત્તેજિત અવસ્થા માં વાસના ની આગ માં સળગી રહ્યા હતા અને તેની જ અસર તેમના હૃદય ની ધડકનો પર વર્તાઈ રહી હતી...જે અવિનાશ પોતાના સ્ટેથોસ્કોપ થકી સાફ સાફ સાંભળી શકતો હતો. ભાભી ના સ્તનો દરેક શ્વાસે અંદર-બહાર ઉછળકૂદ કરી રહ્યા હતા. ભાભી ની બિલકુલ બાજુ માં બેઠેલા અવિનાશ ના કડક લન્ડ નો ઉભાર હવે ભાભી ને સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

પોતાની નજર તે ઉભાર પર જ રાખી ભાભી અવિનાશ ને સળી કરતા બોલ્યા “હમ્મ્મ્મ....અવિનાશ...તારા નાના સાથી ના શું સમાચાર છે? મજા માં છે ને?”

ભાભી ની નજરો ક્યાં હતી તે જોઈ અવિનાશ સમજી તો ગયો જ કે ભાભી હવે છેલ્લે પાટલે બેસી ગયા હતા...છતાંયે વાત થી અજાણ હોવાનો દેખાવ કરતા નાટકીય અંદાઝ માં તે બોલ્યો “હું સમજ્યો નહી ભાભી...તમે મારા કોઈ દોસ્ત ની વાત કરી રહ્યા છો?”

ભાભી એ ટીખળ ના દોર ને આગળ ધપાવતા કહ્યું “તને ખબર છે હું તારા કયા સાથી ની વાત કરું છું...ખોટો ડોળ કેમ કરે છે?” વેધક નજરે અવિનાશ ની સામે જોયું તો અવિનાશે શરમાઈ ને આંખો નમાવી દીધી...

“તો ડોક્ટર સાહેબ....તમારા બધા પેશન્ટ્સ ની સામે આ તારો સાથી આમ જ સલામ ભરે છે? મરશો કોઈક દિવસ....આ તો હું છું તો ઠીક છે...બીજી કોઈ સ્ત્રી કે છોકરી ની સામે આ આવું ગેરવર્તન કરશે તો તું માર જ ખાઇશ....” ભાભી ખડખડાટ હસતા બોલ્યા... હસવા ના કારણે તેમના સ્તનો જબરદસ્ત કાંપી રહ્યા હતા.

“શું ભાભી તમેય...!! ચેમ્બર માં તો હું સંપૂર્ણ શાલીનતા થી દરેક પેશન્ટ ને તપાસું છું..ત્યાં તો આવું કઈ હું વિચારતો પણ નથી...”

“જુઠ્ઠો...!! પરમ દિવસે તો ચેમ્બર માં જ મારી છાતી ને જોઈ આ ઉભો થઇ ગયો હતો...ત્યારે ક્યાં ગઈ હતી તમારી શાલીનતા? બોલો બોલો...”

“એ તો તમારા કારણે....તમે જ કેવું કરતા હતા....”

ભાભી હજી અવિનાશ ને સતાવવાના મૂડ માં હતા “હું શું કરતી હતી...હું તો ચેકપ કરાવતી હતી...જે કઈ કરી રહ્યો હતો એ તું અને તારો આ શેતાન સાથી...”

મોઢું મચકોડવાનું નાટક કરતા અવિનાશ બોલ્યો “રહેવા દો ને ભાભી...તમે બહુ પહોચેલી માયા છો...”

અવિનાશ નો સ્ટેથોસ્કોપ વાળો હાથ...ફરતો ફરતો...તેની સૌથી ગમતી જગ્યા...ભાભી ની કડક ઉભી નીપલો પર...આવી ગયો. તે પોતાની આંગળીઓ થી નીપલો ની આસપાસ દબાવવા લાગ્યો. ઉત્તેજના માં તેણે એક નીપલ ને જરા જોર થી દબાવી દેતા ભાભી ના મોઢે થી “ઉઈઈ...” નો ઉદગાર નીકળી ગયો.

જાણે બહુ દુખ્યું હોય તેમ સીસકારા નાખતા ભાભી બોલ્યા “હું બહુ પહોચેલી માયા છું એમ..!!! છેલ્લા બે દિવસ થી તું આ સ્ટેથોસ્કોપ થી મારી નીપલો ની મજા લઇ રહ્યો છે...તેનું કઈ નહી..!!!”

અત્યાર સુધી તો વાતચીત દ્વિઅર્થી પડદા માં ચાલતી હતી...પણ હવે તો ભાભી એ ખુલ્લેખુલ્લું બોલી અવિનાશ ની પોલ ખોલી નાખી.

અવિનાશ થોડો ઝંખવાઈ ગયો. નીપલ ઉપર થી હાથ હટાવી...રીસાઈ જવાનું નાટક કરતા બોલ્યો “બધું હું જ કરું છું....તમને તો જાણે કઈ ખબર જ નથી...એમ ને..!! નાખી દીધો દોષ નો ટોપલો મારી ઉપર...”

અવિનાશે ખેંચી લીધેલો હાથ ભાભીએ હાથ માં લીધો અને પોતાની છાતી પર દબાવી દીધો “અવિનાશ...ગુસ્સે ના થઈશ...મયંક મને કઈ ઓછી દુખી કરે છે કે પાછો તું પણ રિસાય છે? એને તો મારી પરવા નથી...પણ તને તો છે ને..!!” ભાભી ના ચહેરા ઉપર બેચેની અને ઉદાસી છવાઈ ગઈ..